Social Anxiety Disorder in the Philippines

[freshbabe]

used to suffer from GAD, SAD, and clinical depression (not at the same time). i have yet to break free completely from all of them but i learned to cope.

most of the time, it's the desire to make the fear go away that makes it bigger and more powerful. fighting fear, hiding from it and/or analyzing it will not make it go away. instead, one must learn to enjoy fear, to stay with it when it's there, to roll with it, to be one with it. it may never go away, but even if it's there, everything's still going to be okay. it's like the clouds. every once in a while, it blocks the sunlight making the skies dark, but the sun will always shine no matter what.

^^^LOVE IT. TAKE THIS ADVICE... napaka-inspiring.

Ako pinaka-weird na naranasan ko sa sarili ko, yung parang nanginginig boses ko kapag "speaking in front of a crowd" -intoducing myself, sharing a part of my lifestory in a crowd na kaka-kilala ko pa lang. (eh madalas mangyari ito sa initial trainings at work)For comm-skills purposes.

Funny thing is sanay akong mag-speak up in front of a crowd,
for oral defense(thesis)/ debates/ reporting in class back in college. I hear praises after I do this.

Palibhasa kasi ni-research at inaaral ko yun kaya confident ako, eh yung nangyari sa kin sa work eh... it's HARD FOR ME TO OPEN UP WITH STRANGERS... TALAGA, OR KAKAKILALA PA NGA LANG.
So palibhasa mga EXTRO kasamahan ko sa work... they find it ODD na bakit kaya ako ganun..

[lancealmekian]

thanks, freshbabe.

on topic:

you only need to expose yourself to people more. talk to random people at any given time about shallow/platonic/mundane things (halimbawa yung nagtitinda ng balot tanong mo magkano tubo nya per piece, o yung basurero tanong mo kung gaano kadalas sila dumadaan sa lugar nyo). it's important you start a conversation about harmless subjects para hindi maiilang yung kausap mo. talk to everyone you're going to be in contact with (nakasakay sa elevator, pasaherong pinagabutan mo ng bayad mo sa jeep, service crew sa fast food etc). SAD stems from fear of rejection. talk to a lot of different people and you'll find you won't get rejected a lot. you can even go so far as to talk so you get rejected. if you're talking to get rejected, you won't fear being rejected anymore. most of the time kasi, yung isang bagay na gusto nating makuha ang hindi natin makuha. stop wanting something so much, and it will come to you. parang lamok, hirap hulihin pag gusto mo hulihin, pero ignore mo lang at dadapo yan.

[freshbabe]

thanks, freshbabe.

on topic:

you only need to expose yourself to people more. talk to random people at any given time about shallow/platonic/mundane things (halimbawa yung nagtitinda ng balot tanong mo magkano tubo nya per piece, o yung basurero tanong mo kung gaano kadalas sila dumadaan sa lugar nyo). it's important you start a conversation about harmless subjects para hindi maiilang yung kausap mo. talk to everyone you're going to be in contact with (nakasakay sa elevator, pasaherong pinagabutan mo ng bayad mo sa jeep, service crew sa fast food etc). SAD stems from fear of rejection. talk to a lot of different people and you'll find you won't get rejected a lot. you can even go so far as to talk so you get rejected. if you're talking to get rejected, you won't fear being rejected anymore. most of the time kasi, yung isang bagay na gusto nating makuha ang hindi natin makuha. stop wanting something so much, and it will come to you. parang lamok, hirap hulihin pag gusto mo hulihin, pero ignore mo lang at dadapo yan.

^^^ grabe sobrang random naman yun... wag naman ganun... baka mapagkamalan ka na talagang may "topak". Pipiliin niyo rin naman yung kakausapin niyo. For sure naman di kayo babarahin ng mga ganyang types(basurero/guards/messenger/janitor/vendors/waiters/service crew/salesladies-men).

Dapat talaga take the challenge of exposing yourself with EXTRO people. Maybe at some point join a SALES SEMINAR GROUP. Or join a SALES oriented JOB. Para lang ma-expose ka with people na EXTRO. Or the industry i'm in-- CALLCENTER.

[lancealmekian]

^^^ grabe sobrang random naman yun... wag naman ganun... baka mapagkamalan ka na talagang may "topak". Pipiliin niyo rin naman yung kakausapin niyo. For sure naman di kayo babarahin ng mga ganyang types(basurero/guards/messenger/janitor/vendors/waiters/service crew/salesladies-men).

Dapat talaga take the challenge of exposing yourself with EXTRO people. Maybe at some point join a SALES SEMINAR GROUP. Or join a SALES oriented JOB. Para lang ma-expose ka with people na EXTRO. Or the industry i'm in-- CALLCENTER.

sometimes one needs to do the craziest things to induce change. that's how i dealt with my SAD and GAD and it worked. but i have to agree with you. it is random.

uhm about the people you talk to, warm up lang mga yan. kung guy ka, punta ka sa mga malls, kausapin mo mga pinakamagagandang babae na makakasalubong mo randomly and it should work. kung babae ka naman, kausapin mo lahat ng poging lalake sa work/school. yun lang yun. exposure.

about the call center bit, may background ako dyan. talking to random people on the phone would only help a little. you have to talk to someone in person to get the most of this exercise. sorry, but i have to disagree.

[freshbabe]

sometimes one needs to do the craziest things to induce change. that's how i dealt with my SAD and GAD and it worked. but i have to agree with you. it is random.

uhm about the people you talk to, warm up lang mga yan. kung guy ka, punta ka sa mga malls, kausapin mo mga pinakamagagandang babae na makakasalubong mo randomly and it should work. kung babae ka naman, kausapin mo lahat ng poging lalake sa work/school. yun lang yun. exposure.

about the call center bit, may background ako dyan. talking to random people on the phone would only help a little. you have to talk to someone in person to get the most of this exercise. sorry, but i have to disagree.

^^^ Anyways to each their OWN experience. We both posted here just to help put. Sa kin naman hindi gender-based. Ako I never initiate talking with MEN. Pero kapag ramdam ko na na-aasiwa na sa kin yung guy. Kasi nga napaka-snob na yata ng dating ko. That's where I initiate talking. Tapos ayun.. wala ng asiwaan. Pero pakiramdaman niyo rin yung gusto niyong kausapin. Saka just mix yourself UP w/ different kinds of people.

[foreverhoping]

^^^ GIRLIE... no offense meant pero paano ko malalaman kung inaatake ka ng whatever man yun? Anu ba yun bigla ka na lang umiiyak out of nothing?? Or bigla ka na lang magiging aloof?? Or bigla ka na lang nanginginig or kinakabahan??? Parang kunwari kapag nagsasama-sama kayo na pare-pareho... tingin mo ba magiging lively kaya yung grupo niyo. Eh diba nga INTROVERTS, so meaning yun na nga.


ADVICE ko na lang girlie, dapat makihalubilo kayo sa mga
GEB's na mix yung crowd. Para may EXTRO DIN DIBA??
Kasi baka depressing yung atmosphere kapag nagsamasama kayo tapos pag-uusapan niyo yung mga symptoms niyo. Just to help out, no offense meant.

pag inaatake ako, biglang maninikip yung dibdib ko, hirap huminga, naginginig and nawawala ako sa focus. hindi ako umiiyak out of nothing. naiiyak/naluluha ako(hindi yung iyak na tipong mapapatingin na yung ibang tao sayo) kapag hindi ko na talaga kaya. it' hard to explain to others kasi yung pakiramdam specially if you're not in that situation.

what i mean po, na gusto ko ma-meet yung mga "katulad ko" e pag naka-recover na ko from my disorder. yung tipong share share lang ng mga pinagdaanan namin. and hindi naman po porket nagsama-sama ang mga "introverts" e hindi na pwedeng maging lively ang usapan.

actually, nakikihalubilo din ako sa ibang tao. for example, when we go to the mall, minsan kinakausap ko yung saleslady. kanina pumunta kami sa isang store nakikipagbiruan pa ko dun sa cashier. yung ganon, simple lang pero alam kong it'll help me expose myself to others din.

my situation kasi is "not that easy". pwedeng sa iba wala lang yun, madali lang, pero for me na may anxiety disorder and agoraphobia it takes a lot of courage to go out there and socialize. it takes time. i'm trying, pero one step at a time.

[freshbabe]

pag inaatake ako, biglang maninikip yung dibdib ko, hirap huminga, naginginig and nawawala ako sa focus. hindi ako umiiyak out of nothing. naiiyak/naluluha ako(hindi yung iyak na tipong mapapatingin na yung ibang tao sayo) kapag hindi ko na talaga kaya. it' hard to explain to others kasi yung pakiramdam specially if you're not in that situation.

what i mean po, na gusto ko ma-meet yung mga "katulad ko" e pag naka-recover na ko from my disorder. yung tipong share share lang ng mga pinagdaanan namin. and hindi naman po porket nagsama-sama ang mga "introverts" e hindi na pwedeng maging lively ang usapan.

actually, nakikihalubilo din ako sa ibang tao. for example, when we go to the mall, minsan kinakausap ko yung saleslady. kanina pumunta kami sa isang store nakikipagbiruan pa ko dun sa cashier. yung ganon, simple lang pero alam kong it'll help me expose myself to others din.

my situation kasi is "not that easy". pwedeng sa iba wala lang yun, madali lang, pero for me na may anxiety disorder and agoraphobia it takes a lot of courage to go out there and socialize. it takes time. i'm trying, pero one step at a time.

^^^ yung sa pagiging attached mo sa mom mo is what i find weird yun lang...talaga.

meaning dapat parang lagi siyang naka-buntot sa iyo???
So dapat kapag lakad ng friends, dapat kahit papaano eh nandun din siya sa area na yun??? Or baka never ka rin nagka-BF.. pa, kasi
siyempre sinong BF ba papayag na nakabuntot lagi ang nanay.

Samantalang ako sukang-suka ako sa nanay ko.
May times din na I need her company/advice/financial aid.


Pero GIRLIE... never ako nakipagbiruan sa SALESLADY, CASHIER, TIGA-PEDICURE NG NAILS KO, HAIRSTYLIST OR WAITRESS/WAITER, LABANDERA, MANONG GUARDS, CAB DRIVERS.

Maid lang namin ako yung ganyang level. (biruan)
Minsan nga.. di ko na maramdaman na "anak ako ng amo".

Basta serious ako, at kapag kinausap ko yung mga yan.
(isang tanong-isang sagot). So you're a step ahead...

[foreverhoping]

^^^ yung sa pagiging attached mo sa mom mo is what i find weird yun lang...talaga.

meaning dapat parang lagi siyang naka-buntot sa iyo???
So dapat kapag lakad ng friends, dapat kahit papaano eh nandun din siya sa area na yun??? Or baka never ka rin nagka-BF.. pa, kasi
siyempre sinong BF ba papayag na nakabuntot lagi ang nanay.

Samantalang ako sukang-suka ako sa nanay ko.
May times din na I need her company/advice/financial aid.


Pero GIRLIE... never ako nakipagbiruan sa SALESLADY, CASHIER, TIGA-PEDICURE NG NAILS KO, HAIRSTYLIST OR WAITRESS/WAITER, LABANDERA, MANONG GUARDS, CAB DRIVERS.

Maid lang namin ako yung ganyang level. (biruan)
Minsan nga.. di ko na maramdaman na "anak ako ng amo".

Basta serious ako, at kapag kinausap ko yung mga yan.
(isang tanong-isang sagot). So you're a step ahead...

lol, hindi po laging nakabuntot ang nanay ko sakin o ako sa nanay ko. nung nagkaroon lang ako ng anxiety disorder dun na lang nya ko laging sinasamahan pag lumalabas ako. meaning, normal naman akong nakakapamuhay bago ako magkaroon ng anxiety disorder.

nang nagka-anxiety disorder kasi ako(like 2 years ago) i developed agoraphobia so sa bahay lang ako ngayon, homebound. so it's hard for me to go out on my own. kaya nandyan ang mom ko to "guide" me lang when i need to go out. hindi lang naman ang mom ko e, buong family. they're supporting me all the way to recovery.

[freshbabe]

lol, hindi po laging nakabuntot ang nanay ko sakin o ako sa nanay ko. nung nagkaroon lang ako ng anxiety disorder dun na lang nya ko laging sinasamahan pag lumalabas ako. meaning, normal naman akong nakakapamuhay bago ako magkaroon ng anxiety disorder.

nang nagka-anxiety disorder kasi ako(like 2 years ago) i developed agoraphobia so sa bahay lang ako ngayon, homebound. so it's hard for me to go out on my own. kaya nandyan ang mom ko to "guide" me lang when i need to go out. hindi lang naman ang mom ko e, buong family. they're supporting me all the way to recovery.

^^ paano ka pala nagkaron niyan? biglaan na lang... may traumatic ka bang pinagdaanan?? harrasment?? 2years ago?? buti supportive sila, kasi grabe kung ako yan... sabihin lang nag-iinarte ako..

[therrajj]

guys share ko lang.. baka may SAD na din ako eh..

kasi nung bata pa ko, napakalikot ko with my friends at maldita pa kung minsan, pero pagdating sa mga gatherings with relatives, behave ako kasi ayoko ng napapagalitan.
-busog ako sa bugbog noon(tatay ko kasi magaan ang kamay,tapos yung nanay ko nasa ibang bansa)

nung elementary days naman, nakatatlong schools ako pero dahil sa palipat lipat kami ng bahay nun.(ang nanay ko nakasama ko din mula grade 2-5)
-i can say na medyo popular ako nung gradeschool..and my contact pa ko sa mga friends ko...


but nung bago ako maghighschool(umalis na ulit ang nanay ko,and then lumipat ulit kami ng bahay)
-sa 6 years naming paninirahan sa lugar na yun,wala man lang akong naging kaibigan na kapitbahay namin..(sa bahay lang ako lagi,lumalabas lang pagmay pasok) naging mailap din ako sa mga lalaki.. tapos dun namulat ang mata ko, sa mga backstabbing na klasmate, kung san di tulad nung elem days ko physical fight pagmay umiyak magbabati na..
-siguro nakaaffect din yung sinasabing love, naobsess kasi ako sa isang guy for 2 years, laging siya ang bukambibig ko kahit di kami ng papansinan..

ngayong college(meron na kaming sariling bahay)
-may 1st course was accounting then nagshift ako sa hospitality management..
reasons:
*bored na bored ako sa class ng accounting, at lagi pang may assignment.
*wala akong naging friend dun na kaclose except dun sa naging ex ko..
*no choice lang ak odati kasi wala pang hospitality management dun sa school ko nung nag-enroll ako..

-ngayon na HM student na ako, napakamahiyain ko at absinera.. lagi rin akong late kasi malayo ang byahe ko.. tapos hindi ko kinakausap ang mga prof kung may kelangan ako especially about grades.. tanggap lang ako ng tanggap dahil kasalanan ko rin naman yun..
-pagboring ang prof ko, i see the opportunity to absent lalo na pagnanghuhula lang ng grades..
-ayaw ko din sa mga gatherings sa school..
-ngayon may group of friends ako na kasama ko lang pagmagklasmate kami,..i don't even consider them as my real friends. lalo na ang iba feeling ko ginagamit lang ako..
-sa bahay naman, ang kasama ko puro lalaki.. ako lang ang nakatira sa 2nd floor namin... unmotivated pa ko ayusin..wala akong makitang inspiration..


personality ko sa tingin ko:
-hirap ako magtiwala
-nahihiya akong makipag-usap sa mga taong di ko kaclose kahit kelangan ko sila kausapin
-tamad ako
-sensitive,madaling masaktan
-madalas akong tahimik
-pag ayaw ko sa kasama ko, nakasimangot ako madalas(maiingay at tipong bad influence)
-hindi ako mahilig maggala, kahit required sa school,kung pwedeng hindi pumunta, hindi ako pupunta.
-feeling ko walang umiintindi sa kin..lalo na ngayon..
-wala akong kwenta at miserable
-dinadaan ko nalang ang pag-iinteract ko sa mga thread tulad nito..pero hindi ako nakikipagchat..
-nagpapasaya sakin ngayon yung baking life sa facebook at pagpopost sa mga threads ng uaap..
-kawawa naman ako..

[therrajj]

^ay ang haba pala.. pasensiya na po...

[ashnight]

^ ate medyo parehas tayo ng ugali except na mahilig akong gumala

sa mga friends, ganyan din ang tingin ko sa mga college friends ko, may pagkaplastic kasi sila. ang lala ko nga ih, 2 lang sa mga kaibigan ko ang sa tingin kong totoo, isa lang ang tried and tested talaga (bestfriend ko - highschool). Tapos mas willing pa kong makipagusap sa taong kakikilala ko pa lang kaysa sa kilala ko na pero di ko kaclose (pag tingin kong ayaw saken, di wag, ayaw ko rin sayo, dedmahan tayo!)

[freshbabe]

personality ko sa tingin ko:
-hirap ako magtiwala
-nahihiya akong makipag-usap sa mga taong di ko kaclose kahit kelangan ko sila kausapin
-tamad ako
-sensitive,madaling masaktan
-madalas akong tahimik
-pag ayaw ko sa kasama ko, nakasimangot ako madalas(maiingay at tipong bad influence)
-hindi ako mahilig maggala, kahit required sa school,kung pwedeng hindi pumunta, hindi ako pupunta.
-feeling ko walang umiintindi sa kin..lalo na ngayon..
-wala akong kwenta at miserable
-dinadaan ko nalang ang pag-iinteract ko sa mga thread tulad nito..pero hindi ako nakikipagchat..
-nagpapasaya sakin ngayon yung baking life sa facebook at pagpopost sa mga threads ng uaap..
-kawawa naman ako..

-ngayon may group of friends ako na kasama ko lang pagmagklasmate kami,..i don't even consider them as my real friends. lalo na ang iba feeling ko ginagamit lang ako..
-sa bahay naman, ang kasama ko puro lalaki..

^^yung bold letters, diyan tayo nagkapareho. Yung iba.. di ako ganun. Kapag maingay ang grupo nakangiti ako lagi. Ang kumukumpleto ng araw ko eh pag-post sa PEX. Kung makaramdam man ako ng self-pity, nilalabanan ko ng self-assertiveness na darating din yung "big break" ko.

-naka-relate ako sa iyo sa puros lalaki ang kasama sa bahay, kasi puros lalaki kapatid ko. Ang female figure eh.. mom, maid, cousins, auntie. May relative akong neighbor namin. Wala akong closefriend na neighbor.

-sa college friends... haayyy pareho tayo.. matagal na kong out of school(graduate). At may pinakisamahan akong group dahil lang sa bestfriend ko. Si bestfriend lang pinaka-close ko dati. At kapag may instance na di kami mag-classmate. At di pwedeng magkita. Dun pa lang ako nakikihalubilo sa grupo na (di niya close, pero classmate namin) Sa breaktime ko lang sila kahalubilo at hindi sa gimikan . Di KO kayang makipag-sabayan sa gimik nila

-Yung grupong pinakikisamahan ko eh, dahil kay bes yun---user-friendly SILA(nerd ako dati), nagagamitan din lang sila-pera/gamit. After graduation & after na matanggap si bestfriend sa work (magkaiba kami ng industry). Yan di na kami ganun ka-close. Mas asensado pa sa kin yang mga yan, kahit nangongopya lang sa kin DATI. Nakapag-work abroad. Nasa abroad, stable ang career/or lovelife. So sa fs lang kami nagkita nung grupo na yan after graduation. Si bes at isa pa naming friend ang close college friend KO NOW.

-Ngayon ang sakit-sakit na may issue pa kaming dalawa. At di siya nakikipagkontakan sa kin kahit siya yung may atraso. At nakikipagkontakan siya sa isa naming close. Eh di ko rin nakikita halos yun, dahil sa layo ng tirahan niya.

-Hs school friends lang pinaka-close ko(single pa din). At yung iba eh.. busy sa WORK or HUBBY or KIDS (one i met at work-so much younger pero busy sa work, & (1) long-lost friend back in hs -busy sa hubby/(1) in college busy sa kids).

-kapag people i meet at work. talagang bihira yung nakikipagkontakan pa rin sa kin., & for that definite period ko lang nakasama or kakontakan. eh palipat-lipat pa ako ng kumpanya(short stay lang din-months/ out of reasons na di ko control(lay-off/ligwak sa training) or dahil naman sa di ako masaya sa workmates ko-resign ako).

[acn0236]

i can relate. grade school pa lang may pagka-introvert na ako. i have friends but i don't exert any effort to have new friends. kumbaga eh happy na ako sa set of friends ko kahit konti lang.

i absolutely hate social gatherings. i'm forced to have conversations na usually awkward ang dating. sensitive ako in a way na feeling ko ayaw naman talaga sa akin ng tao and napipilitan lang sila na kausapin ako. that's why i always try to avoid social gatherings unless i have my circle of friends with me.

i feel that people generally don't like me and naweweirdohan sila sa akin. pero siguro feeling ko lang yon kasi my true friends are genuinely good to me. but it's probably true kasi nafefeel ko yon? i don't understand sa totoo lang.

[freshbabe]

i can relate. grade school pa lang may pagka-introvert na ako. i have friends but i don't exert any effort to have new friends. kumbaga eh happy na ako sa set of friends ko kahit konti lang.

i absolutely hate social gatherings. i'm forced to have conversations na usually awkward ang dating. sensitive ako in a way na feeling ko ayaw naman talaga sa akin ng tao and napipilitan lang sila na kausapin ako. that's why i always try to avoid social gatherings unless i have my circle of friends with me.

i feel that people generally don't like me and naweweirdohan sila sa akin. pero siguro feeling ko lang yon kasi my true friends are genuinely good to me. but it's probably true kasi nafefeel ko yon? i don't understand sa totoo lang.

^^ basta when i get too timid, dun pa lang sila na-weweirduhan sa kin. (kahit na sino) Talagang closefriends lang nakaka-gets ng timid ways ko.

- sa workplace, or eversince yata... never ako nag-initiate ng convo. Pero kung ramdam ko eh kailangan kong makipag-usap sa katabi ko (let's say firstday of work or school)... ginagawa ko naman kasi AYOKO MAGING LONER, KAHIT NA INTRO AKO.

-although may loner ways ako na mahilig ako mag-shopping alone/salon alone/ apply alone/ or homebody(in my room) pero ayoko maging "the famous loner" sa workplace-never-, hate ko rin dati na "napipilitan ako" mag-isa mag-research dati dahil tamad mga classmates ko, or tumambay sa library-"mag-review alone"(back in college).

Mas masakit din pag relatives ma-weirduhan sa iyo
(minsan NR ako), tapos magsasabi pa ng masakit pagtalikod mo (at malas ko, kailangan ko pang marinig)i am generally nice sa relatives ko, kaya siyempre ma-ooffend ako kapag may marinig na di maganda sa kin.

[louise_xoxo]

I do relate to a lot of the pexers here. I wonder if I have SAD myself.

I'm always paranoid that other people judge me negatively whenever they look at me. I can't go inside a room full of people especially when they automatically see you when you enter the room. I have this feeling that everybody is talking about me in a negative way. I sometimes feel very uncomfortable and nervous before I go out the house thinking about what might happen throughout the day. Sometimes I feel so paranoid to the extent that whenever I walk and there are vehicles private and public passing by, I feel like those people who happen to look at me judge me negatively.

Now do I have SAD?

[freshbabe]

I do relate to a lot of the pexers here. I wonder if I have SAD myself.

I'm always paranoid that other people judge me negatively whenever they look at me. I can't go inside a room full of people especially when they automatically see you when you enter the room. I have this feeling that everybody is talking about me in a negative way. I sometimes feel very uncomfortable and nervous before I go out the house thinking about what might happen throughout the day. Sometimes I feel so paranoid to the extent that whenever I walk and there are vehicles private and public passing by, I feel like those people who happen to look at me judge me negatively.

Now do I have SAD?

^^ grabe ang paranoia mo. ako never akong ganyan, pero my firsthand EXPERIENCE talaga ako na (napag-tsismisan ako, back-stabbed, harrased about a rumor about me, & feeling ko na-scandalo ako) so dun pa lang ako nagkaron ng paranoia
(this started when i entered the industry that i continue working at ). Pero not to the extent na people in vehicles passing by, or passerbys you meet in streets ako paranoid.

-Basta paranoid ako in certain places-like places of gimikan/inuman. Minsan nga feeling ko ma-haharrass ako, pero may instance na meron talaga dun banda sa san miguel bay area(where you see the fireworks/ floating balls for kids-likuran ng MOA). Ang impression ko naaartehan sa hitsura ko.. tapos naging officemate ko siguro yun, na di ko naman kilala/close sa industry---taunt lang niya ako (ganito-ganyan daw ako).

-Kung nature ko talaga ang maging war freak, at ginanun na nga ako.. baka nga naihulog , tulak ko na siya sa bay area dun or nanigaw at nanabunot nako at umeksena ako dun. Pero yun nga di ko na lang pinansin at siya pa naman yung nasa tipong tono na naghahanap ng away nung moment na yun.

-Naiyak ako pagbalik ko ng sasakyan namin-eh BDAY ko pa man din yun, kasama ko bros./family ko. Dinahilan ko na lang na sumakit ulo ko, inaantok nako.

[therrajj]

-kapag people i meet at work. talagang bihira yung nakikipagkontakan pa rin sa kin., & for that definite period ko lang nakasama or kakontakan. eh palipat-lipat pa ako ng kumpanya(short stay lang din-months/ out of reasons na di ko control(lay-off/ligwak sa training) or dahil naman sa di ako masaya sa workmates ko-resign ako).

mahirap talaga magwork pag di mo gusto yung mga katrabaho mo o hindi ka nila gusto..pero sana magkaroon ka na ng stable job na gusto mo at nice ang mga workmates mo... goodluck po..

[therrajj]

i feel that people generally don't like me and naweweirdohan sila sa akin. pero siguro feeling ko lang yon kasi my true friends are genuinely good to me. but it's probably true kasi nafefeel ko yon? i don't understand sa totoo lang.

same tayo dyan, pero may panlaban ako... pag sa mga public places at may tingin ng tingin sakin (minsan masama, minsan parang intimidated), iniisip ko lang siya ang may problema, kasi wala naman akong ginagawa sa kanya.. saka kahit di niya man ako nagustuhan, di ko naman din siya gusto at hindi naman kami magkakilala..di siya kawalan sa buhay ko..


sa school naman, dahil irregular ako, madaming tao akong nakakasalimuha... at dahil wala akong friends sa ibang subject ko, madalas pala absent ako.. talagang nahihiya ako at minsan naiisip ko pinag-uusapan nila ako na palaabsent at sinasayang tuition,etc.. pero panlaban ko naman dun, sino ba sila sa buhay ko, di naman din ako humihingi ng pabor sa kanila..at hindi naman nila alam mga pinagdadaanan ko..

sabi din ng isang prof ko, natural lang yung maparanoid ka na baka pinag-uusapan ka ng ibang tao... pero kung wala ka namang proof, at sobra sobra na ang pagkaparanoid(like yung kwinento nia na student niya,tumigil sa pag-aaral dahil hindi daw siya gusto ng mga klasmate niya at pinag-uusapan daw siya), may psychological disorder na daw yun...

[therrajj]

Mas masakit din pag relatives ma-weirduhan sa iyo
(minsan NR ako), tapos magsasabi pa ng masakit pagtalikod mo (at malas ko, kailangan ko pang marinig)i am generally nice sa relatives ko, kaya siyempre ma-ooffend ako kapag may marinig na di maganda sa kin.

same din tayo dito.. hate na hate ko ang relatives ko dati.. pero ngayon medyo naiintindihan ko na sila.. talagang tsismosa't tsismoso ang ilan sa mga kamag-anak ko at minsan tamang hinala pa.. ayun nakikisama nalang ako...pag andyan sila tahimik ako, nakikipag interact at ngumingiti naman ako pagnagtatanong sila...